SPISANE DAWNIEJ I DZIŚ

Druga Świątynia

druga świątyniaPoświęcenie drugiej Świątyni (Beit HaMikdash), która była wzniesiona w miejscu zburzonej Pierwszej Świątyni w Jerozolimie zostało odprawione w dniu 3 Adar roku 3412 od stworzenia (349 p.n.e.). Prace budowlane  trwały cztery lata.

Pierwsza świątynia, zbudowana przez króla Salomona w 833 roku p.n.e., została zniszczona przez Babilończyków w 423 p.n.e. W tym czasie prorok Jeremiasz prorokował: "Tak mówi Pan: Po siedemdziesięciu latach Babilonu wrócę tu by cię odwiedzić ... a powrócę w to miejsce." 

W roku 371 cesarz perski Cyrus zezwolił Żydom na powrót do Judy i wydał zgodę na odbudowę Świątyni, ale budowa została wstrzymana po roku od rozpoczęcia, gdy Samarytanie przekonali Cyrusa do  wycofania zgody. Achaszwerosz II podtrzymał tę decyzję zakazu odbudowy Świątyni. Dopiero w roku 353 - dokładnie 70 lat po zniszczeniu - Druga Świątynia ostatecznie została wzniesiona. (Zdarzyło się to pod rządami Dariusza II.)

 

 

DrukujEmail

Źródło rozterek.

Lekcje ToryBałwochwalstwo - jest niczym innym, jak próbą wpłynąć na zjawiska natury poprzez służenie wyimaginowanym siłom. Jednak istnieje różnica pomiędzy bałwochwalstwem samym w sobie a „służeniem dwóm panom”. Pierwsze - bałwochwalstwo - zakłada bezwarunkową wiarę w to, że obiekty kultu, np gwiazdy, planety lub coś innego stanowią źródło materialnego dostatku. Natomiast wahający się człowiek jest pełen obaw, żyje w stanie niekończących się wątpliwości. Czasem ogarnia go ciężkie przeczucie, że bałwochwalstwo opiera się na ułudzie. Albo też być może po prostu wierzy, że Bóg i siły natury w istocie współdziałają ze sobą, są partnerami, wierzy zarówno w Boga, jak i w siły natury, uważając, że służyć trzeba obu: Bogu oraz (wyimaginowanym) słom natury. Jednak bałwochwalstwo, nawet w tej ‚łagodnej’ formie, nawet jeżeli ogranicza się wyłącznie do wypowiedzi lub w jakichś powierzchownych działaniach, innymi słowy, bez wewnętrznego przekonania lub bez wewnętrznej potrzeby, też stanowi na tyle ciężki grzech, że sama natura Żyda zakłada raczej gotowość do złożenia w ofierze swojego życia, niż uczestniczenie w rytuałach bałwochwalczych.

 źródło : TANIA, część I, rozdz. 19)

DrukujEmail

Od Świątyni do synagogi - od kapłana do rabina

Arka PrzymierzaI wystawią Mi świątynię, abym zamieszkał w pośród nich…..” (Szmot, 25:8), Od tamtych czasów całe życie religijne Żydów skupiało się wokół Arki Przymierza, w której też przechowywano tablice z Dziesięciorgiem Przykazań. 

Później, przez kilka stuleci Arka Przymierza znajdowała się w Świątyni Jerozolimskiej, wybudowanej specjalnie dla niej przez króla Salomona. Wybudowano ją na wzgórzu świątynnym Moria; na którym Abraham miał złożyć Bogu w ofierze swego syna Izaaka. Wewnątrz Świątyni, w miejscu, zwanym Święte Świętych, mieścił się kamień węgielny świata, a na nim spoczywała Arka Przymierza. Była to drewniana skrzynia wykładana zlotem, w której przechowywano kamienne Tablice Dekalogu. Wewnątrz świątyni znajdował się też kultowy siedmioramienny zloty świecznik oliwny — menora — symbolizujący mądrość i świętość Boską. A rozkażesz synom Izraela. Aby przynosili tobie oliwy z oliwnika, czystej, wytłoczonej, dla oświetlania, dla ciągłego zapalania światła…” (Szmot, 27:20).

Świątynia była miejscem składania ofiar, szczególnie w okresie wielkich Świąt, miejscem ważnych zgromadzeń ludu Izraela - ogólnie, Centrum religijnym narodu żydowskiego, miejscem duchowości. 

W 622 r. p.n.e., po reformie  religijnej króla Jozjasza, jedynie Świątynia Jerozolimska miała być jedynym miejscem legalnego uprawiania rytuałów poświęconych Bogu, m.in. składania ofiar.  Świątynia ta została zburzona przez Nabuchodonozora II.

Druga Świątynia, którą wzniesiono pod koniec VI w. p.n.e. po zburzeniu pierwszej, służyła jako centrum religijne aż do 70 r. n.e. Zniszczenie jej przez Tytusa spowodowało, że rolę Świątyni jako miejsca kultu religijnego i zgromadzeń przejęły domy modlitw, czyli synagogi. Wtedy również, po zburzeniu Drugiej Świątyni przestał istnieć urząd kapłański. W starożytności kapłani stanowili w społeczności żydowskiej osobny stan, sprawowali swe funkcje dziedzicznie, tworzyli związki rodowe, w których obrębie przekazywali następcom swą wiedzę i uprawnienia.

Zniszczenie Drugiej Świątyni pozbawiło Żydów jednego jedynego centrum religijnego. 

Po wygnaniu narodu żydowskiego z Jerozolimy rozproszył się on po całym świecie, zakładając własne gminy kierowane przez rabinów, którzy przejeli obowiązki kapłanów. Już w tamtych czasach  rabini przekazywali nauki, wiedzę, również wykonywali czynności sakralne: głosili kazania, zapewniali opiekę duchową, organizowali pogrzeby, udzielali ślubów i rozstrzygali sporne kwestie dotyczące przepisów religijnych. Słowo ‚rabbi’ w tłumaczeniu z hebrajskiego oznacza ‚mój mistrz’. Tytuł rabina stosowany jest tylko wobec żydów wysoko wykształconych, zajmujących się interpretacją i wyjaśnianiem Tory, Miszny - ogólnie  Prawa Żydowskiego; są to osoby, cieszące się dużym szacunkiem i autorytetem religijnym. Od czasów średniowiecza są to duchowi przywódcy społeczności żydowskiej.

 

DrukujEmail

Góra Garizim

GarizimEbalGARIZIM — ‘na tej górze oddawaliśmy Bogu cześć’ 

Dwie góry, leżące obok siebie i ok. 50 km na północ od Jeruszalajm. Góra Garizim (Grizim) wywyższa się z lewej strony (na południu), cała pokryta lasami. Swoją niezwykłą urodę i  żyzność zawdzięcza obfitości źródeł. Z prawej strony (od północy) widać górę Ebal, która jest nieco wyższa, ale skalista i jałowa, brak roślin.

Między obiema górami rozciąga się żyzna dolina Sychem. Właśnie tutaj zatrzymał się podczas podróży do Ziemi Obiecanej nasz praojciec  Abram, którego później Haszem nazwał Abrahamem. Tu właśnie został wzniesiony ołtarz dla Haszem, który dopiero co ukazał się Abrahamowi. Miejsce to leży w samym sercu tej krainy, tu Wiekuisty rzekł: „Potomstwu twojemu oddam ziemię tę” (Bereszit, 12:5-7). Ze szczytu Garizim, jak i Ebal, Abraham mógł obejrzeć spore połacie Ziemi Obiecanej. Miasto Sychem (dzisiaj Nablus) było wówczas ważnym ośrodkiem przy górskiej drodze biegnącej z północy na południe, w pobliżu od traktu łączącego wybrzeże na wschodzie z doliną Jordanu na zachodzie.

Zbudowanie przez Abrahama ofiarnicy dla Haszem nie było jedynym znamiennym wydarzeniem biblijnym, związanym z tą okolicą. W późniejszym czasie, też tutaj Jakub kupił ziemię i u podnóża Garizim wykopał (lub polecił wykopać) głęboką studnię, nazywaną „źródłem Jakuba”.

Też tutaj, w okolicach góry Garizim i Ebal, zgodnie z poleceniem Mojżesza, Joszue poprowadził naród żydowski do Erec Israel. Na górze Ebal postawił ołtarz. Gdy część narodu żydowskiego staje zwrócona w stronę Garizim, zaś druga część ku górze Ebal, a Joszue czyta „wszystkie słowa Prawa, błogosławieństwo i przekleństwo” (Dwarim,11:29).

 

DrukujEmail

Gematria - Hebrajski alfabet

j8tKtunlLitery, słowa - cyfry, liczby = święta magia

 

Gematria - system numerologii opierający się na języku i alfabecie hebrajskim, stosowany przez żydowskich mędrców do wyjaśniania, interpretacji hebrajskich słów i powiązań między nimi. System polega na obliczaniu wartości liczbowej konkretnego hebrajskiego słowa. Dane słowo porównuje się z innym hebrajskim słowem o tej samej wartości liczbowej, z tego wynika związek znaczeniowy pomiędzy tymi słowami.

Metoda ta wywołała wiele wątpliwości i kontrowersji wśród żydowskich mędrców, uczonych. Czy w ogóle istnieje jakikolwiek związek pomiędzy przypadkowymi słowami nawet gdy ich wartości liczbowe są jednakowe?

„Tajemnica” gematrii jest w tym, że liczbowy ekwiwalent litery nie jest przypadkowy. Żydowscy mistycy twierdzą, że język hebrajski został stworzony przez Boga. Jako że cały Świat został stworzony za pomocą liter języka hebrajskiego, każda litera odpowiada różnym siłom twórczym. Dlatego też Gematria jest w stanie połączyć pozornie niezwiązane ze sobą wyrazy, tematy i nie ma w tym nic dziwnego.

Każda litera hebrajskiego alfabetu ma swoją wartość liczbową. (א = 1, ... ב = 2). W związku z tym, każde słowo języka hebrajskiego ma swoją równowartość liczbową, dla przykładu: wartość liczbowa hebrajskiego słowa "bogaty" - Ashir (עשיר) t0 580: 

(ע = 70, ש = 300, י = 10, ר = 200).

Wartość liczbowa hebrajskiego słowa "biedny" - "Ani" (עני) wynosi 130: (ע = 70, נ = 50, י = 10). Różnica między tymi słowami jest 450, co odpowiada wartości liczbowej hebrajskiego słowa "tan" (תן), oznacza "dać" (o wartości liczbowej również 450). Tak, że różnica liczbowa oraz znaczeniowa między "bogaty" a "biedny"  kryje się w słowie „dać”. 

Chodzi o dobroczynność ?! Miłosierdzie ?I

 

DrukujEmail

Więcej artykułów…