Dwarim

19 Lipiec, 2015 r.

DwarimParsza Dwarim – Księga Dwarim (Księga Powtórzonego Prawa) – rozdz. 1:1 - 3:22

Dwarim (lub też Debarim) -דְּבָרִים — w tłumaczeniu z jęz Hebrajskiego : “rzeczy, sprawy, słowa” . Jest to 44-ta parsza w rocznym cyklu czytania Tory i zarazem pierwsza Parsza w Księdze Dwarim (Księdga Powtórzonego Prawa). Tekst parszy składa się z ponad 5’972 Hebrajskich liter, 1’548 Hebrajskich słów

„…Teraz tedy, Izraelu słuchaj ustaw i praw, których was nauczam, abyście je spełniali, abyście żyli i poszli, i posiedli ziemię, którą Wiekuisty, Bóg ojców waszych, daje wam….” (4:1)

Krótki opis Parszy Dwarim

Pierwszego dnia jedenastego miesiąca (Szwat), dokładnie 37 dni przed swoim odejściem z tego świata, Mojżesz przystępuje, jak wskazał mu Wiekuisty, do powtórzenia praw, ustaw, nakazów Tory danych przez Niego - Wszechmogącego Izraelowi, zwracając się do całego zgromadzenia narodu Izraela. Wymienia wszystko, co się wydarzyło w drodze od momentu wyjścia z Micraim (Egiptu) na przestrzeni 40 lat przejścia ludu Izraela przez pustynię, wytyka grzechy i czyny niegodne. Wzywa do pamiętania i ścisłego przestrzegania Boskich nakazów Tory - micwot. Wzywa do dbania o Ziemię, którą Wszechmogący daruje im, jak obiecał praojcom – Abrahamowi, Ichakowi, Jakunowi, narodowi żydowskiemu. Jednak do Ziemi Obiecanej wejdą nie z Mojżeszem, ale po jego śmierci.

Mojżesz wspomina, jak wyznaczał przywódców oraz sędziów, gdyż naród izraelski na tyle się rozrósł, że do sprawnego zarządzania potrzebował wsparcia ze strony starszych, ludzi mądrych, światłych i sprawiedliwych, którzy też krzewili wiedzę o prawie Bożym wśród ludności.

Wspomina Mojżesz też o ciężkiej wędrówce przez pustynię od góry Synaj. Wspomina o misji wywiadowczej oraz o tym, jak na skutek oszustwa wiarołomnych wysłanników, naród się zbuntował po raz kolejny, odrzucając dar Boży, rezygnując z wejścia do Ziemi Obiecanej. Wtedy rozgniewał się Wszechmocny tak, że zdecydował, iż całe "Pokolenie Wyjścia" umrze na pustyni, nie przestąpi granicy Ziemi Obiecanej, Ziemi mlekiem i miodem płynącej, żyznej i przyjaznej. Wtedy też Mojżesz powiedział: „I na mnie rozgniewał się Wiekuisty z przyczyny waszej, mówiąc – I ty nie wejdziesz tam…” (Dwarim, rzd 1:37)

Mojżesz wspomina też zdarzenia w ostatniego etapu przejścia, gdy rządzący Moawy i Amona nie pozwolili Izraelitom przejść przez ich tereny; wspomina wojny z Sychonem, królem Cheszbonu oraz Ogiem, królem Baszanu, i przekazanie tych ziem pokoleniom Reubena, Gada oraz części pokolenia Menasze.

W tej parszy Mojżesz, wolą Boga, namaszcza Jehoszua wnuka Aarona Arcykaplana, na swojego następcę, który poprowadzi naród Żydowski do Ziemi Świętej oraz będzie dowodził w zwycięskich bitwach o nią : ”Jechoszua, syn Nuna, który stoi przed tobą, on wejdzie tam, jego utwierdzaj, gdyż on ją odda w posiadanie Izraelowi: (1:38)

Kolejność czytania Parszy Dewarim w cyklu tygodniowym:

Pierwsze czytanie — Dwarim 1:1–13

Drugie czytanie – Dwarim 1:14 - 21

Trzecie czytanie – Dwarim 1:22 - 38

Czwarte czytanie – Dwarim 1:39 – 2:1

Piąte czytanie – Dwarim 2:2 – 2-31

Szóste czytanie – Dwarim 2:32 – 3:17

SiódmeczytanieDwarim 3:18 - 22